In De Morgen van 20 februari laatstleden, schreef Yves Desmet zijn vijfde tip voor Yves Leterme. Dit stukje heeft me zodanig geraakt dat ik het wil delen met zoveel mogelijk mensen:
Geachte heer minister-president, nog altijd in antwoord op uw vriendelijke verzoek u enige tips over te maken ter creatie van een warmer Vlaanderen wil ik graag uw aandacht vestigen op het volgende. We weten niet of uw drukke bezigheden het u hebben toegelaten om zondagavond naar televisie te kijken.
Zo ja, dan had u in het programma De Pappenheimers een onwaarschijnlijk grappig duo in actie kunnen zien. Twee vrienden, van wie er een onlangs in het nieuws kwam toen een paar Vlaamse koppels weigerden zich door hem in de echt te laten verbinden. Plat racisme van de ergste soort, u kent dat en u bent daar tegen, dus daar gaat het nu even niet over.
Wouter Van Bellingen, de zwarte schepen, had zijn vriend meegebracht, een man van Marokkaanse afkomst, Ali Salhi, die net als zijn donkere kompaan over een fenomenaal gevoel voor humor bleek te beschikken. Het werd een hilarische en hartverwarmende uitzending, waarin de twee met de nodige dosis zelfrelativering moppen over iedereen begonnen te tappen. Helemaal te gek werd het toen Ali niets kon antwoorden in de categorie ‘Bijbelse opvoedingsverhalen’, die hij nochtans zelf gekozen had. Wouter, die zijn opvoeding genoten had in een keurige katholieke school, sloeg zijn ogen ten hemel bij dat gebrek aan kennis van de normen en waarden die eigen zijn aan een christelijke leefgemeenschap.
En spontaan rees het idee: waar halen ze het vandaan, dat er in Vlaanderen geen allochtone rolmodellen zouden rondlopen? Dit koppel had talent, humor en taalvaardigheid genoeg om meteen een eigen talkshow te krijgen.
Uiteindelijk moesten ze het afleggen tegen een ander vriendenpaar, dat werd bijgestaan door een uitstekende Guido Belcanto. Ook al geen modale Vlaming, dat weet u, een man die behoorlijk geworsteld heeft met zijn gender, ook al iets wat in het gemiddelde Vlaamse gezin niet tot de dagelijkse gebruiken behoort.
En dat was dan maar het voorproefje voor nog een zalig uurtje feelgoodtelevisie. Sociale cohesie bevorderende programma’s, noemen sommigen tv-marketeers dat, maar eigenlijk was het gewoon een goede, humoristische, ouderwetse bonte avond, met een lach en een traan, gepresenteerd door twee travestieten. Ook travestie, mijnheer de minister-president, is niet inherent aan de Vlaamse identiteit, noch aan de courantste normen en waarden die in Vlaanderen gehanteerd worden. Twee allochtonen, een transgenderist en twee travestieten, en toch kwam daar een tv-avond uit die je hart verwarmde en die bewees dat televisie toch nog iets anders kan dan BV’s voor vijf minuten creëren.
Wat me bij mijn tip brengt: zou het niet kunnen dat het koesteren van dat soort diversiteit, het aanvaarden, respecteren en zelfs genieten van het wederzijdse verschil, de nieuwsgierigheid van het ontmoeten, een warmere samenleving zouden kunnen opleveren dan een waarin iedereen verplicht de normen en waarden van de meerderheidsgroep opgelegd krijgt? U moet daar bij gelegenheid eens uw gedacht over zeggen. De twee travestieten, zo zullen uw medewerkers u al hebben verteld, hebben u daarvoor zelfs uitgenodigd in hun volgende uitzending.
Hopende u hiermee van dienst te zijn geweest,
Yves Desmet
